eitaa logo
احمدحسین شریفی
6.2هزار دنبال‌کننده
365 عکس
380 ویدیو
26 فایل
حاوی سخنرانیها و نوشته ها و معرفی آثار و فعالیتهای استاد شریفی. عضو هیئت علمی و استاد تمام فلسفه موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره)، مدرس سطوح عالی حوزه علمیه قم ادمین کانال: @Mahdiadmin2
مشاهده در ایتا
دانلود
«زندگی» و «زمان» توأم‌اند؛ ما نمی‌توانیم لحظه‌ای را برگردانیم. اما می‌توانیم لحظات بعدی را بهتر مدیریت کنیم. @Ahmadhiseinsharifi 🌹
هدایت شده از احمدحسین شریفی
🟢چگونگی مواجهه با بی‌ادبی و بی‌ادبان 🖊احمدحسین شریفی ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ادب از مهم‌ترین سرمایه‌های اخلاقی و وجودی هر انسانی است: «ادب مرد، به ز دولت اوست» مع‌الاسف این فضیلت بزرگ اخلاقی در جامعه ما، قدری کم رنگ شده است. البته هیچ جامعه معصومی را نمی‌توان یافت؛ بی‌ادبان در همه‌جا حضور دارند؛ ما باید مهارت اخلاقی مواجهه با بی‌ادبی و بی‌ادبان را بیاموزیم و در خود و متربیان‌مان تقویت کنیم. به نظر می‌رسد برای مهار بی‌ادبی و در مواجهه با بی‌ادبان چند نکته مهم را باید مورد توجه قرار دهیم: یک، توجه کنیم که خود ما هم معصوم نبوده و نیستیم. خود نیز در مواقعی نسبت به افرادی بی‌ادبی کرده‌ایم! دو، بدانیم که خواهی نخواهی در همه ساحت‌های زیست اجتماعی خود با افراد بی‌ادب و گستاخ مواجهه می‌شویم. بی‌ادبان در همه جا حضور دارند: در خیابان، در بیابان، در کلاس درس، در شهر، در روستا، در حوزه، در دانشگاه ...؛ به همین دلیل باید تلاش کنیم مهارت مواجهه با بی‌ادبان را بیاموزیم. سه، تلاش کنیم منشأ، علت یا دلیل بی‌ادبی او را بفهمیم؛ شاید مشکلات خانوادگی داشته باشد، شاید از جای دیگری ناراحت باشد، شاید اساساً رفتار خود را بی‌ادبی نداند! شاید به دلیل ساده‌لوحی یا ویژگی‌های شخصیتی خاصش، ابزار افراد سیاست‌باز و فرصت‌طلب دیگری قرار گرفته باشد! شاید متوهمانه اوضاع سیاسی و اجتماعی را بر وفق همراهی با بی‌ادبی می‌پندارد (به اصطلاح بوی کباب به مشامش رسیده غافل از این که ....)، و ... در عین حال هرگز سعی نکنید دلیل بی‌ادبی را در همان حین بی‌ادبی، از خودشان جویا شوید. زیرا افراد بی‌ادب و گستاخ، عصبانی هم هستند؛ و در حین عصبانیت هیچ اعتمادی به سخنان آنان نمی‌توان داشت. چهار، قلب و ذهن خود را درگیر آن گستاخی و بی‌ادبی نکنید. تمرکز و توجه ویژه به آن ممکن است خود شما را هم دچار رذایل اخلاقی دیگری کند: ممکن است دچار سوء ظن یا کینه و بغض نسبت به آن شخص شوید. که اینها نیز به نوبه خود گناهانی بزرگ‌اند. پنج، هرگز مقابله به مثل نکنید. و این دشوارترین اما مطمئن‌ترین راه مواجهه با بی‌ادبان است. دشواری آن از این جهت است که بی‌ادبی از مُسری‌ترین رفتارهای اجتماعی است. چون شخص بی‌ادب اصل شخصیت و هویت ما را نادیده می‌گیرد و به آن حمله می‌کند! و در چنین شرایطی همه ما تمایل به دفاع از خود داریم و مع الاسف عموماً راه دفاع را در مقابله به مثل می‌بینیم! اما باید بدانیم که رفتار متقابل فقط اوضاع را بدتر می‌کند. و این همان نتیجه‌ مورد علاقه فرد بی‌ادب است. اما در هر شرایطی باید مواظب باشید که در زمین افراد گستاخ و بی‌ادب بازی نکنید. باید چرخه و زنجیره بی‌ادبی را قطع کنید. و راه قطع این چرخه آن است که مواظب باشیم رفتار یا سخن ما تحت‌الشعاع رفتار یا سخن افراد بی‌ادب قرار نگیرد. حتی نباید سعی کرد که بلافاصله فرصت بی‌ادبی و گستاخی را از فرد بی‌ادب گرفت! سکوت و طمأنینه و آرامش شما، موجب می‌شود فرد گستاخ و بی‌ادب خلع سلاح شود. مهم‌ترین پادزهر بی‌ادبی، آرامش و خونسردی و مهربانی است. به تعبیر هاینریش بل، نویسنده بزرگ آلمانی قرن بیستم و برنده جایزه ادبی نوبل: «هنوز هم که هنوز است اظهار ادب، در مقابله با یک فرد بی‌ادب، مطمئن‌ترین، طریق تحقیر است» البته قصد ما از اظهار ادب در برابر فرد بی‌ادب، هرگز نباید تحقیر او باشد چرا که قصد تحقیر دیگران را داشتن نیز خود نوعی بی‌اخلاقی است. شش، اگر بی‌ادبی در جمع صورت می‌گیرد، سعی کنید با شوخ‌طبعی و مزاح و بیان حکایت‌های خنده‌دار مناسبی فضا را تلطیف کنید. چون افراد بی‌ادب همه فضا را پر از انرژی منفی می‌کنند. آنان قدرتی شیطانی در آلوده کردن فضا دارند. شوخی و خنده می‌تواند انرژی‌های منفی را از فضا دور کند. هفت، بی‌ادبی و گستاخی دیگران را باید پلی برای صعود و تعالی خود قرار دهیم؛ یعنی نه تنها در زمین بی‌ادبان بازی نکنیم که از دامی که برای ما تنیده‌اند، ریسمان صعود به تعالی و کمال نفس ببافیم. این شیوه برخورد حکیمان و فرزانگان عالم با بی‌ادبان بوده است: به علیه السلام گفته شد: «مَنْ أَدَّبَكَ؟» (ادب از که آموختی؟) در پاسخ فرمود: «مَا أَدَّبَنِي أَحَدٌ؛ رَأَيْتُ قُبْحَ الْجَهْلِ فَجَانَبْتُه؛‏ کسی مرا ادب نکرد. من، زشتی نادانی و سفاهت را دیدم و از آن پرهیز کردم.» به قول : «لقمان را گفتند: ادب از که آموختی؟ گفت: از بی‌ادبان، که هر چه از ایشان در نظرم ناپسند آمد، از فعل آن پرهیز کردم.» (علیه السّلام) فرمود: إِذَا رَأَيْتَ فِي غَيْرِكَ خُلُقاً ذَمِيماً فَتَجَنَّبْ مِنْ نَفْسِكَ أَمْثَالَهُ؛ هر گاه در دیگری اخلاق ناپسندی را دیدی، بپرهیز که آنگونه رفتار در خودت نباشد!» 🆔https://eitaa.com/ahmadhoseinsharifi 🌹
اقبال‌شناسی ۷(شرح نام‌های امیرالمومنین).mp3
8.71M
🎤احمدحسین شریفی 🟢درس‌های اقبال‌شناسی 🔸جلسه هفتم: «تفسیر نام‌ها و القاب امیرمؤمنان از نگاه اقبال لاهوری» @Ahmadhoseinsharifi 🌹
🟡دوست عزیز و دانشمندم جناب حجت‌الاسلام استاد احمد اولیائی، مطلب بسیار ارزشمندی تحت عنوان «اشتباهی که باید جبران شود» منتشر کرده است که مطالعه و دقت در آن و مطالبه بیشتر آن از اولیای تبلیغ دینی می‌تواند فصل جدیدی از فعالیت‌های تبلیغی را شکل دهد: (متن ایشان را با برخی تغییرات تقدیم می‌کنم) 🔹ما یک خطای راهبردی در تبلیغ داشتیم؛ «تبلیغ خطابی» به جای «زیست مشترک». یعنی گزاره‌های دینی را دائماً و غالباً از شبکه‌های تلویزیون و منبر و ... مستقیماً و مکرراً بیان کردیم؛ اما بسیاری از ما «زیست مشترک» یعنی همزیستی اخلاقی بلند مدت در زندگی روزمره در کنار مردم را فراموش کرده یا اهمیت آن را نادیده گرفته‌ایم. شما الان تلویزیون را ببین ... سمت خدا، محفل، معلی، عمو‌روحانی، سخنرانی‌های صبحگاهی، شبکه قرآن در کنار اعزام مبلغ رادیو معارف تریبون‌های نماز جمعه و... (همه بیان دین به صورت لخت و مستقیم) همه اینها خوب، مفید و لازمند اما هرگز کافی نیستند، قدم زدن روزمره یک روحانی در محله و سلام کردن به کسبه و ...، اثر دیگری دارد. 🔸سفری که به روسیه داشتم، یک امام جماعت در بزرگترین مسجد سن پترزبورگ توجه ما را به خود جلب کرد. اصالتا تاجیکی بود. دو ساعت با او بودیم. یک گزاره دینی بیان نکرد! فقط ادب و متانت و تواضع و پذیرائی و ... نهایتاً او را به حرف آوردیم. گفت ایران با این شکل و شیوه تبلیغی به سمت سکولاریسم می‌رود! گفتیم: چرا؟ گفت: «شما گزاره‌های دینی را دائماً به مردم می‌گویید. در حالی که پیامبر فقط روز جمعه خطبه‌ای داشت؛ اما در طول هفته با مردم زندگی می‌کرد.» @Ahmadhoseinsharifi 🌹
اقبال‌شناسی ۸ (اهمیت قدرت).mp3
10.36M
🎤احمدحسین شریفی 🟢درس‌های اقبال‌شناسی 🔸جلسه هشتم: «اهمیت و جایگاه قدرت در فلسفه خودی» @Ahmadhoseinsharifi 🌹
https://virasty.com/Ahmadhoseinsharifi/1722016982328730786 بهترین راه مواجهه با «سخنان جاهلانه»، «نقدهای مغرضانه» و «هتاکی‌های بی‌ادبانه»، صبر است و سکوت و بی‌اعتنایی. زیرا: جهالت، غرض‌ورزی، کینه‌توزی، هتاکی و بی‌ادبی، اموری شیطانی‌اند و از جنس تاریکی‌؛ و «کید شیطان» سست‌ است و «تاریکی»، ناپایدار. @Ahmadhoseinsharifi 🌹
6.78M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
ضمن احترام فراوان به برادر عزیزم حاج حسین طاهری و تشکر بابت مداحی‌های حماسی و انقلابی و پرمغز ایشان و آرزوی موفقیت بیش از پیش برای این عزیز دلم، از ایشان هرگز انتظار چنین تفاسیر «سلیقه‌ای» و «من‌درآوردی» و «بی‌مبنایی» را برای شعائر حسینی نداشتم. @Ahmadhoseinsharifi 🌹
توصیه مولوی برای مواجهه با خیال‌اندیشان جاهل.mp3
3.39M
✍ احمدحسین شریفی 🔹 یکی از حکیمانه‌ترین توصیه‌های جلال‌الدین مولوی برای مواجهه با جاهلان و مغرضان و کینه‌توزان، «سکوت» و «سکون» و «پرهیز از تلاش برای توجیه و اقناع» آنان است: هر درونی کـه خـیال ْاندیش شد چون دلیل آری، خیالش بیش شد چون سخن در وَی رود، علّت شود تـیغِ غـازی دزد را آلت شود پس جوابِ او­­ سکوت است و سکون هست با ابله سخنْ گفتن، جنون (مثنوی معنوی، دفتر دوم، ابیات 2715 _2717) @Ahmadhoseinsharifi 🌹
فعلا قابلیت پخش رسانه در مرورگر فراهم نیست
مشاهده در پیام رسان ایتا
🔸سه قول و تعهد بسیار مهم دکتر پزشکیان در محضر مردم و رهبر معظم انقلاب برای اعتلای نام ایران و تحقق عزت ملی: 1️⃣جز راه انصاف و «عدالت» را نخواهم رفت 2️⃣با همه وجود به مردم «خدمت» خواهم کرد 3️⃣راه شهیدان خدمت را «ادامه» خواهم داد. 🔸 معتقدم، همه دلدادگان راستین انقلاب و ایران نیز برای تحقق چنین قول‌هایی حاضرند همه هستی و اعتبار خود را پای کار بیاورند. 🔹البته باید دید که در ادامه آیا خناسان و هواپرستان و غرب‌زدگان اجازه حرکت در این مسیر را به دکتر پزشکیان می‌دهند یا خیر. 🔻انتخاب نخستین حلقه یاران و همراهان، که قانونا بر عهده خود جناب دکتر پزشکیان است، ادامه کار را در عمل مشخص خواهد کرد. @Ahmadhiseinsharifi 🌹
🔸ده فرمان سعادت‌آفرین حضرت ولایت به دکتر پزشکیان ✍️ احمدحسین شریفی 🔹رهبر حکیم و فرزانه انقلاب در مراسم تنفیذ حکم ریاست جمهوری جناب دکتر پزشکیان ده توصیه کلیدی و نجات‌بخش و سعادت‌آفرین به ایشان داشتند که امیدوارم آنها را سرلوحه اندیشه و عمل خود و همکاران و همراهان خود کنند. 🔻 معتقدم تخطی از هر کدام از آنها، نه تنها ناکارآمدی دنیوی که عقاب اخروی را نیز در پی خواهد داشت: یک. استفاده از ظرفیت‌های مردمی: «با مردم»، «در میان مردم» و «برای مردم بودن»؛ دو. بهره‌گیری از ظرفیت علمی و عملی نیروهای بی‌شمار و فراوان خلاق، نوآور و مبتکر؛ سه. استفاده درست از ثروت‌های طبیعی سرشار کشور؛ چهار. برخورداری از روحیه جهادی، درست مثل شهید رئیسی و دولت سیزدهم؛ پنج. تعامل با سایر قوا و ارکان اداره کشور؛ شش. رعایت اولویت‌ها که نخستین آنها اقتصاد است و دومین آنها ارتباط با همسایگان و کشورهایی که در شرایط سخت و دشوار به ایران کمک کردند؛ هفت. بی‌اعتنایی به وسوسه‌های دو قطبی‌سازی؛ هشت. رهاکردن مجادلات انتخاباتی؛ نه. گره نزدن هیچ‌یک از مسائل کشور به موضوعات خارجی؛ ده. برخورد فعال و اثرگذار با مسائل جهانی، مثل شهید امیرعبداللهیان. @Ahmadhoseinsharifi 🌹
🟢دو نقد ساختاری به سازمان روحانیت 🖊احمدحسین شریفی ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ 🔸به عنوان یک طلبه دغدغه‌مند، گمان می‌کنم دو اشتباه مهلک ساختاری در حوزه علمیه، موجب شده است که کارآمدی و کارویژه تبلیغی و تعلیمی این مرکز علمی و تبلیغی بی‌نظیر آنگونه که شایسته است نمایان نشود: 🔻یک. تجمیع همه سرمایه‌های علمی و معنوی در قم تجمیع همه یا اغلب قریب به اتفاق عالمان و فقیهان و فیلسوفان و متکلمان و اخلاقیان برجسته در شهر مقدس قم و خالی شدن اغلب شهرها از عالمان و صاحب‌نظران برجسته دینی! این در حالی است که در دوران قبل از انقلاب، هرگز شاهد چنین تجمیع ناکارآمد و بی‌فایده‌ای از علما در یک شهر نبودیم! آیت‌الله العظمی بروجردی از شاگردان برجسته آخوند خراسانی و از بزرگترین فقیهان و حدیث‌شناسان دوران، بعد از اتمام تحصیلات در شهر بروجرد ساکن بود و چند سال پس از رحلت آیت‌الله العظمی عبدالکریم حائری یزدی، به دعوت بزرگان قم، و به هدف عهده‌داری مدیریت علمی و اداری حوزه علمیه قم و مرجعیت دینی جامعه شیعیان، از بروجرد مهاجرت کرد و در قم ساکن شد. یعنی شخصیتی مثل آیت‌الله العظمی بروجردی که همگان به فضل و علم او اذعان داشتند و او را برترین دوران می‌دانستند، در بروجرد ساکن بود و نه در قم! اما اکنون وضعیت حضور عالمان برجسته‌ای در این طراز در شهرستان‌ها به چه صورتی است؟! 🔻دو. جداسازی فیزیکی زیست اجتماعی طلاب از عامه مردم اشتباه مهلک دوم که یکی از بزرگترین اشتباهات ساختاری در شهر قم به شمار می‌آید، «جداسازی زیست طلاب علوم دینی با مردم» بوده است. [ان شاءالله که هیچ تعمدی در این کار نبوده باشد، که البته جای تأمل و بررسی دارد] اما محصور و محبوس کردن محل زیست اغلب طلاب علوم دینی و خانواده‌ها و فرزندان آنان را در مکان‌های اختصاصی و بریده از مردم عادی و حتی دور از مرکز شهر، [یعنی «شهرک مهدیه» (با حصارهای دیواری و نگهبان‌های ورودی و کاملاً جدای از بقیه شهر!) و «هزاره‌های پردیسان» (به گونه‌ای که حتی هیچ کس نمی‌تواند و نمی‌باید منزل خود را به غیر طلبه اجاره دهد!) و ...] یکی از اشتباهات مهلک ساختاری در تاریخ روحانیت می‌دانم! به اعتقاد این بنده، یکی از مهمترین عوامل دینداری و زیست دینی مردم قم از عصر ائمه اطهار سلام علیهم تا دوران معاصر، این بود که زیست دینی طلاب علوم دینی و خانواده‌های آنان در کوچه و بازار، در مرآی و منظر یکایک مردم بود. روابط خانوادگی صمیمی با هم داشتند. بیش از آنکه از گفتار و سخنان و موعظه‌های مستقیم طلاب، دین و دین‌داری را بیاموزند، از رفتار و آنان، اخلاق اسلامی و سبک زندگی اسلامی را می‌آموختند. همسایه‌داری و خیرخواهی و اخلاق خانوادگی و اجتماعی طلاب را روزانه و به صورت مرتب می‌دیدند. اما الان حتی شهر قم نیز از مشاهده زیست عمومی طلاب علوم دینی بی‌بهره شده است! و نتیجه آن را به وضوح می‌توان در تغییرات سبک زندگی مردم قم دید. @Ahmadhoseinsharifi 🌹
اقبال‌شناسی ۹ (جایگاه دشمن در فلسفه خودی).mp3
11.58M
🎤احمدحسین شریفی 🟢درس‌های اقبال‌شناسی 🔸جلسه نهم: «جایگاه دشمن در فلسفه خودی» @Ahmadhoseinsharifi 🌹